Sucre Travel Guide

Sucre

En Bolivia todo es posible y nada es seguro


Eerder deze week had ik het plan opgevat naar de zoutvlaktes te vertrekken. Omwille van de wegblokkades kan ik helaas Sucre niet verlaten.

Deze wegblokkades zijn een gevolg van een aantal zaken. Enerzijds is de bevolking zich langzaam maar zeker tegen president Evo Morales aan het keren. Ze vinden dat hij niet voor vooruitgang zorgt en de armen niet helpt. Naar mijn mening heeft hij al voor een aantal goede maatregelen gezorgd, maar kan het land niet in één nacht vernieuwd worden. Vernieuwing heeft tijd nodig. Zeker in een land waar het merendeel van de bevolking zonder electriciteit en lopend water leeft en analfabeet is.

Anderzijds komt het protest uit de educatieve en medische hoek. De leerkrachten staken bijvoorbeeld omwille van de loonsvermindering die eerder deze week ingevoerd werd.

Bolivianen kennen slechts één manier om te protesteren: massademonstraties en wegblokkades. Deze wegblokkades leggen het hele land plat. Het is onmogelijk om van de ene plaats naar de andere te reizen. De demonstranten gooien stenen naar de bussen en auto's die het toch proberen. Bovendien zijn er gisteren gewonden gevallen bij gevechten tussen leerkrachten en politie.

Ik concludeer dus dat Bolivia momenteel politiek instabiel is. In Sucre is er weliswaar amper iets van de situatie te merken. Vooral in La Paz, Santa Cruz en Potosi is er grote onrust.

Ik werd dus gedwongen nog een aantal dagen langer in Sucre te vertoeven. Ik heb geen idee hoe lang de blokkades er nog zullen zijn. Vanavond zijn er alvast gesprekken tussen de vakbonden en de president. Hopelijk wordt er een compromis gevonden en kan ik aan mijn reis beginnen...

Ik heb de afgelopen dagen gelukkig niet stil gezeten in Sucre. Ik som hieronder even op.

Woensdag trakteerden we Roberto in de Shanghai omdat hij ons zondag gered had uit Quilaquila. Andrea, een vriendin uit Tarija, vergezelde hem. Na het eten trok ik met hen naar een bar. We leerden een Zwitser, Belg (!) en twee Hollandse meisjes kennen. Samen met de Zwitser trokken we naar de karaoke.

De volgende dag liet de zon zich van haar mooiste kant zien. Hoog tijd dus om eens naar het Olympisch zwembad te gaan. Ik trok er met Roberto naartoe en we hadden het zwembad voor ons alleen. Na een duik (lees: plons) in het zwembad, zwom ik een aantal baantjes. Heerlijk om alleen te zijn in zo'n gigantisch zwembad!

Aangezien de dag sportief begonnen was, besloot ik deze ook sportief te laten eindigen. Het was tijd voor een beetje voetbal. Vier teams namen het tegen elkaar op. Ik wilde met eigen ogen zien of de jongeren van Sucre Maradonna en Messi in het voetspoer konden treden. Het ging er alvast vrij ruig aan toe.

Vrijdag ging ik met de meisjes bij de Italiaan gaan eten. Mijn laatste dagen in Sucre zijn ondertussen immers geteld. Vervolgens ging ik naar de cinema om de nieuwe film van Nicolas Cage te zien: "Infierno al volante". Veel actie, maar het einde werd doorspekt met SF dus dat was niet echt mijn dada.

's Avonds trok ik met een aantal vrienden naar Tropi.

Vandaag wilden we Sucre van bovenaf bekijken. We beklomen dus een van de vele heuvels rond de stad. Onderweg kwamen we de Belgische jongen en Hollandse meisjes tegen. Samen aten we een dessertje aan de Recoleta. Vervolgens gingen we, op aanraden van het drietal, naar Florin om echte Hollandse kroketten en bitterballen te eten. Heel eventjes waanden we ons in de hemel.

Vanavond hebben we opnieuw met het drietal en een aantal andere gringo's afgesproken. Het belooft een ongelooflijk leuke avond te worden!

By: Joke Lybaert (from “From Bolivia with Love”)